rock-691358_1280Als we de verwerking van de prikkels van de zintuigen onder de knie hebben, en onze arbeid-/rustverhouding is ongeveer wat die moet zijn, dan kan zich niettemin onrust openbaren. Dat komt omdat met de gezonde verwerking van zintuiglijke prikkels slechts de helft van het werk gedaan is. Want in onze rijke innerlijke wereld ligt nog een energielek; het belangrijkste lek dat we hebben.

Want binnenin ons, vaak onder de drempel van ons bewustzijn, leven de diverse ikjes die daar bestaan in een staat van koude oorlog met elkaar. Constant vechten ze om onze aandacht en vliegen ze elkaar in de haren. En dat is de oorzaak van veel energieverlies. Om de beurt manifesteren ze zich, al naar gelang hun kracht van dat moment. En wij zijn machteloos in dit mechanisme als we ons niet bewust worden van deze strijd. En omdat we onszelf graag als een enkelvoudige entiteit zien zijn we nauwelijks geneigd tot (zelf)onderzoek. En zo duurt het energielek voort.

De kern van dit innerlijke conflict ligt in het feit dat de twee groepen ikjes die in strijd zijn in beleving en overtuigingen diametraal tegenover elkaar staan. Aan de ene kant hebben we de spirituele krachten, aan de andere kant de egokrachten.

De egokrachten leven in de illusie van afgescheidenheid. Ze hebben de overtuiging dat wij afgescheiden zijn van de rest van de schepping, die zij in principe zien als een vijandige entiteit die erop uit is om onze positie in de wereld te ondermijnen. Voortgedreven door latente of manifeste angst spannen we ons onder invloed van deze ikjes in om onze positie in de wereld te beschermen of uit te bouwen door middel van het najagen van een betere baan of meer geld. We proberen een stabiele biotoop om onszelf heen te creƫren zodat we de angst die het gevolg is van de illusie van afgescheidenheid niet hoeven voelen. Onze egokrachten wanen zichzelf onmisbaar voor onze bescherming en doen er alles aan om hun overtuigingen in ons systeem te etsen zodat ze zelf kunnen blijven voorbestaan. Maar netto gesproken zijn ze de architecten van meer van hetzelfde en tenslotte van stagnatie.

Onze spirituele krachten staan heel anders in het leven. Zij voelen zich verbonden met het geheel en hebben het vertrouwen dat als we doen wat we moeten doen dat de schepping ons dan zal geven wat we nodig hebben. Zij richten zich niet primair op ons eigen welzijn maar kijken over de grenzen van onze egogerichte behoeften om te zien wat de situatie als geheel nodig heeft. Zij weten dat elk mens een unieke taak in het leven heeft die samenhangt met zijn talenten en zijn gaarne bereid om die taak op zich te nemen. Zij gaan met de stroom van het leven mee in plaats van dat ze die stroom proberen te verleggen. Zij willen dat we uit de kramp van het overleven stappen en het leven gaan leven dat precies bij ons past.

Als we stil worden kunnen we deze strijd in onszelf voelen. We voelen de noodzaak van zelfbescherming maar tegelijkertijd verlangen we naar een leven dat nog beter bij ons past. We worden heen en weer geslingerd tussen beide standpunten, zonder echt een keus te maken. Deze innerlijke strijd kost ons zonder dat we ons daar bewust van zijn bakken met energie en zorgt ervoor dat we voort ploeteren zonder echt progressie te maken.

Als we de stilte gebruiken om echt naar binnen te gaan dan mogen we hopen dat de koude oorlog uitmondt in een echter strijd. Die strijd zal heftig en pijnlijk zijn maar de overwinning van de spirituele krachten staat vast.

Wie meer wil weten over de strijd tussen de egokrachten en spirituele krachten raad ik aan om het boek ‘De mens in de Mahabharata‘ te lezen. Dit boek is een gids voor onze rijke innerlijke wereld en biedt handvatten in de transitie naar een leven wat beter bij ons past.